مميّز و مشخّص كرده كه ممنوع از اشتراك باشد . شارح ( ره ) مىفرماين : مشخّص كردن يا به اين است كه نامش را برده و نسبش را نام ببرد بطورى كه كاملا از غير مميّز و مشخّص گردد يا اوصافش را به نحوى بشمارد كه از اغيار ممتاز گردد و يا در صورتى كه حاضر باشد به او اشاره نمايد . قوله : يمنع المشاركة : يعنى يمنع المشاركة بينها و بين غيرها قوله : امّا بان يذكر اسمها : ضمير فاعلى در [ يذكر ] بزوج و در [ اسمها ] به زوجه راجعست . قوله : و يرفع نسبها : يعنى زوج نسبت زوجه را نام ببرد و اسم پدران و اجدادش را ببرد . قوله : بما يميّزها : ضمير فاعلى به ماء موصوله و ضمير مفعولى به زوجه راجعست . قوله : او يصفها بما يميّزها : ضمير فاعلى در [ يصفها ] بزوج و ضمير مفعولى به زوجه راجعست و ضمير فاعلى در [ يميّزها ] به ماء موصوله و ضمير مفعولى به زوجه عائد است . قوله : عن غيرها : ضمير مجرورى به زوجه راجعست . قوله : او يشير اليها : ضمير فاعلى در [ يشير ] به زوج و ضمير مجرورى در [ اليها ] به زوجه راجعست . قوله : ان كانت حاضرة : ضمير در [ كانت ] به زوجه راجعست . متن : ( و أن يكون الإيراد ) بجميع ما ذكر ( باللفظ العربي ) الصحيح ( إلا مع التعذر ) فيجتزى بمقدورهما منه ، فإن تعذر تلفظهما بالعربية أصلا أجزأ غيرها من اللغات من غير ترجيح ( فيفتقر